işte böyle…

Bahar geldi kainat boyandı rengareng
Gayrı ahlakın miğferini çıkarmak gerek

Sokaklara düşsün üryan pür alem-i beşer
Merva yanıltmadan bize yanılgı düşer

Bırakın arabın çirkef bezlerini atın kenara
Zinhar cürmün sıcağı işlemez karalara

İster semavat akıtmasın rahmetin katresini
Biz baş tacı eyledik salyalanın şebnemini

Bağırmasın boşuna yakmasın kendini rad
Tamahkar nefsimiz tanımaz gayrı serhad

Görmeyiz hikmeti be’de işitmeyiz makam
Bedenlere ram olduk, göz âmâ, kulak asamm

Minarelerden yükselmesin yerlere düşsün ezan
Bilmeyiz erşed-u ekber yetimdir bizde izan

Anılmasın nam-ı celil şehbal açmasın arzda
Avaz sonbahar kıldı reng-i lâl kalmadı yazda

Tanımayız ne cennet ne cehennem ne ahiret
Mahşeri bilmeyiz gayrı tek dostumuz rezalet !

işte böyle…
…
der olduk…
dert olduk..

Divit Dede

(17/haziran/07)

Gün dönüpte kamere yenik düşünce
Başlar ızdıraplı geceler…
Giyisileri kanlar içinde şem,
Yeniden yeniden yanmaya başlar aşk acısıyla
Yüreğindeki ateş her gece daha fazla bitirmekte onu

Kanlar yeniden boşalmaya başlar
Görenler bataklıkta sanır mumu
Ateşten kanı bile ısınmıştır artık
Eski yarelerin üzerinden süzülüp
Yeniden yakmaya başlar onu.

Derken…Duyulur sevdanın feryatları
Yana yana;döne döne yaklaşmakta aşkın ıstırabına
Tam kavuştum derken…
Zalim ateş,kızgın aşk ateşi yakmaktadır tenini

Mum kavuşamayınca ona doğru
Ve sevdasının kavuşamadığını
Kendine ulaşamadığını görünce erimeye başlar
Aşk ateşi yaktıkça yakar mumu
Ya kelebek?Perişan kelebek.
Yakıyor kanatlarını ateş
Her “yaklaşayım,sarılayım” derken yanar kanatları
Yanar,o özenilmiş bezetilmiş eşsiz güzelliği
Bir yandan şem erir aşkından
Bir yandan pervane…

Ateş yaktıkça mumu erir git gide
O kadar ki boğulacak olur kendi kanıyla
Ateş yaktıkça kelebeğin kanatlarını
Ölür gibi olur git gide

Onlar çabaladıkça yandılar,eridiler
Mum bekledikçe,pervane kavuşmaya çalıştıkça
Takatsız kaldı artık ikiside
Mum son kanını akıtmakta
Kelebek kanatsız kalmaya alçalmaya başlamakta.

“Ne tatlıdır ya Rab;bu gönül sevdası
Ne eşsiz ya Rab; bu aşk acısı” dedi şem.

 ”Ne kadar zormuş ya Rab;şem ile bir şeb
Ne kadar hoşmuş ya Rab:şem ile aşk meşk” diye haykırdı pervane.

Ve bitti mumdaki kan,öldü O eşsiz sevdasından.
Söndü zalim ve bir o kadarda tatlı aşk acısı
Yığıldı sereserpe pervanenin sevdası
Hasret bitirdi mumu

Dayanamaz pervane!
“Kahrolsun o zaman şemsiz bir şeb”
Bıraktı kendini ölü ve sıcak maşuğun vücüduna
Dayanamadı fazla o da,

O ölümcül sıcaklığa…

 divitDEDE